Ese e o meu futuro, sen ningunha dubida, escribir nun xornal sobre noticias mais ou menos interesantes. E agora estou mais convencido ca nunca.
Unha das boas cousas de estar en FBLA (esa asociacion de futuros lideres mundiais que conquistaran o mundo) e que unha das actividades e acompannar a un profesional «shadowing» durante unha manna normal de traballo. Asi que decidin que coma queria ser xornalista o mellor seria ir cun xornalista.
Este martes 2 de febreiro foi a minna experiencia.
Dende que cheguei ao xornal (que esta na cidade mais cercana) sentinme comodo, unha sensacion que non disfruto a maioria do tempo, polo menos non dende o principio. Cheguei e preguntei en recepcion por un tal Bob, ali xa comecei a facer bromas e sentirme a gusto.
Logo Bob, que non era a persoa a quen ia acompannar se non o editor do xornal, mostroume as instalacions e preguntoume se Alvaro e un nome moi comun no meu pais posto que cando el estivera no instituto tiveran un estudante extranxeiro espannol e que o seu nome era Alvaro. Pareceume moi curioso. Deixoume ben claro que tinna un moi bo nivel de ingles e eu respondin con un «Ao principio era horrible».
Enton chegou ela, Alaina, a xornalista a que acompannaria durante toda a manna xunto cun fotografo. Ao principio ela tinna traballo que facer, pero connecin a outra xornalista, Cris, moi simpatica coa que tiven unha moi boa relacion dende o primeiro saudo.
A minna idea principal do dia no xornal non era bastante «emocionante», esperaba pasar a meirande parte da manna na oficina observando como Alaina escribia algun artigo no ordenador, e ainda que parecese aburrido, estaba moi interesado en ver como o facia. Pero non foi asi.
Marchamos a SEMO, a universidade de Cape Girardeau a falar co xefe do departamento de ciencias porque estaban tentando conseguir cartos para modernizar os laboratorios, e o estado de Missouri non enviaba cartos utilizando o argumento da crise. Foi moi interesante ver como Alaina tomaba notas e Fred, o fotografo, tentaba sacar algunha foto curiosa para o xornal. Incluso despois da entrevista Alaina deixoume facer unhas cantas preguntas ao entrevistado, asi que tentei saciar todas as minnas dubidas en canto como funcionaba o sistema. Cando me dixeron todos os problemas que tinnan cos cartos e que non pasaba so nesta universidade senon en todas as universidades de Missouri a minna primeira idea foi que tal vez deberan manifestarse, expusen a minna idea e automaticamente riron a cachon.
Alaina e eu tinnamos unha relacion moi boa, era extranno pero non estaba nervioso, sentiame natural e no sitio correcto, no momento correcto. Normalmente cando estou nervioso o meu acento vai a peor e e moito mais comprlcado entenderme. Non tiven ese problema en ningun momento.
Voltamos ao xornal, Fred tinna que traballar coas fotos e Alaina tinna que escribir un pouco arredor da entrevista na paxina do xornal, explicoume como ia o sistema e pareceume moi interesante. Daquela, xa estaba totalmente namorado da profesion.
O «Southeast Missourian Newspaper» e un xornal moi pequeno que non abarca mais que noticias locais da cidade e de todos os pobos e comarcas vecinnas. Pero ainda asi me encantou.
Coma parte do programa de FBLA tinna que facerlle unha pequena entrevista a Alaina: porque elexira o traballo, que era o mellor do traballo, o peor, algun consello… E curiosamente dixo o mesmo que din os padres de Andrea, a minna mellor amiga, que o xornalismo e un traballo que ten que te gustar moito, posto que e moi dificil manter un equilibrio entre vida e traballo. Que a cousa que mais lle gustaba do seu traballo era que cada dia era distinto, as veces mellor ou peor. O seu consello: que tinna que experimentar cousas novas.
Estouno a facer.
Estivemos nunha reunion dos xornalistas co editor sobre como programar o novo mes e logo marchamos a xantar. Bob e Alaina levaronme a un restaurante de comida surenna do que non lembro o nome. Rimos a cachon ali, coma sempre sentiame comodo e natural, comezamos a falar de todo un pouco, e por suposto, cando estas con xornalistas esperas que as preguntas que fagan sexan boas. Asi foi, e unha delas pareceume a mais basica e mellor: «Por que decidiches ser un estudante estranxeiro?». A minna resposta foi longa, pero sincera. Logo marchamos; Bob invitoume a xantar, creo que lle cain ben.
Unha vez que volvimos ao xornal tivemos que marchar de novo para cubrir outra noticia, unha entrevista a unha rapaza sobre o seu futuro economico (esquecin dicir que Alaina cubre as noticias sobre educacion, estudantes, etc…); Fred estaba ali esperando por nos enton fixeron as preguntas e marchamos rapido porque tinna que marchar.
Despedinme de Alaina. Fora estaban os meus pais americanos esperando co coche, cando entrei nel no podia quitarme o sorriso da boca, posto que estaba feliz, realmente feliz, por todo.
Aprendin moitas cousas ese dia e lembrei como e esa sensacion de sentirse a gusto nun sitio dende o principio, sen sentirse coma un extranno ou intruso.
O blogue de Fred:
http://www.semissourian.com/blogs/flynch
O blogue de Alaina:
http://www.semissourian.com/blogs/1441
Saudos,
Alvaro.
